"Se ben durante o seu primeiro mandato na Casa Branca desprezaba o Bitcoin como unha estafa, Donald Trump cambiou definitivamente de idea. Amosouse máis favorable ás criptomoedas durante a súa campaña de reelección e, para completar a súa conversión, o 6 de marzo asinou unha orde executiva para crear unha “Reserva Estratéxica de Bitcoin e un Depósito de Activos Dixitais dos EUA”.
O Goberno dos Estados Unidos acumula sensatamente unha serie de materiais para casos de emerxencia, incluíndo petróleo, material militar, equipamentos médicos e ouro. Pero que sentido ten almacenar criptomoedas, que carecen de calquera utilidade de seu? Sobre todo se te autolimitas, como fixo Trump, para nunca vender as criptos que acumulaches? A lóxica de forzar á Reserva Federal a crear unha reserva cripto é en parte fanfarronería interesada, en parte provocación, pero tamén en parte estratexia.
Pero que sentido ten almacenar criptomoedas, que carecen de calquera utilidade de seu?
A parte da fanfarronería interesada quedou dolorosamente clara cando Donald e Melania Trump gañaron decenas de millóns de dólares coas moedas meme, por outra banda inútiles, que lanzaron tres días antes da súa toma de posesión. A parte de provocación ficou patente cando asinaba a orde executiva. Mentres puña cerimoniosamente a súa exuberante sinatura na liña de puntos da orde, sorriu co aceno dun labrego pillabán que, logo de penetrar nos salóns do barón, estraga o esplendor das súas alfombras persas coas botas enlamadas. Así foi como os demócratas e os republicanos convencionais se sentiron cando viron a Trump elevar as criptomoedas, favorecidas polos libertarios, tolos e criminais ao alto status que previamente se reservaba para o ouro sólido e os bonos do Tesouro dos Estados Unidos.
Para reconfigurar a orde económica global segundo o interese a longo prazo dos Estados Unidos, Trump leva a cabo unha estratexia dual, aparentemente contraditoria.
Porén, no medio desta cacofonía de aproveitamento arrepiante, triunfo e desesperación, é doado perder de vista o interesante papel que a estratéxica reserva cripto de Trump xoga no seu plan económico máis amplo. E ese sería un erro.
Para reconfigurar a orde económica global segundo o interese a longo prazo dos Estados Unidos, Trump leva a cabo unha estratexia dual, aparentemente contraditoria: quitar valor ao dólar mentres mantén a súa hexemonía global. Impulsando as exportacións estadounidenses (a medida que o dólar se abarata) mentres tira para baixo dos custos de endebedamento do goberno dos Estados Unidos (a medida que a riqueza estranxeira se acumula como débeda estadounidense a longo prazo), o Presidente parece perseguir un incremento da hexemonía dos Estados Unidos ao tempo que pretende traer de volta a industria manufactureira. Os aranceis, neste contexto, son a principal arma do país, presionando amigos e inimigos para que se desfagan das súas reservas de dólares e compren máis bonos de longa duración (a máis de 10 anos).
Os aranceis, neste contexto, son a principal arma do país, presionando amigos e inimigos para que se desfagan das súas reservas de dólares.
Pero que pintan as cripto en todo isto? Para intuír a resposta, tomemos o caso dos bancos xaponeses, que posúen máis dun trillón de dólares, o resultado de décadas de exportación aos Estados Unidos. Trump quere intimidar Tokio para que ou ben invista nos EUA, ou ben desfaga a maior parte dos seus dólares nos mercados monetarios (facendo así baixar o dólar), sen que os converta en euros nin en renminbis (o que podería reforzar o status de reserva das moedas rivais). Que podería funcionar? Que tal convencer —ou forzar— os xaponeses a trocar os seus dólares por cripto? Iso daría resultado, sobre todo se a Reserva Federal dominase o mundo cripto. Que outra cousa podería ter querido dicir Trump ao afirmar na súa orde executiva que os EUA “non aproveitaron ao máximo a súa posición estratéxica como depósito de valor único no sistema financeiro global”?
Máis intrigante aínda: catro días despois da orde executiva, Trump apoiou as stablecoins. Ao facelo, engadiu unha nova e fascinante dimensión á idea de forzar os investidores institucionais non estadounidenses a tomar decisións que sirvan ao seu plan económico.
Promocionadas como versións cripto do dólar, stablecoins como Tether, USD Coin e Binance son, por deseño, unha contradición en termos.
Que son estas stablecoins e por que son ferramentas particularmente prometedoras para a estratexia dual de Trump? Promocionadas como versións cripto do dólar, stablecoins como Tether, USD Coin e Binance son, por deseño, unha contradición en termos. O propósito orixinal de Bitcoin, a primeira criptomoeda, era desafiar ás autoridades —aos banqueiros centrais e ás súas moedas fiduciarias, principalmente o dólar. Pero as stablecoins, que se usan principalmente para pagos transfronteirizos, son criptomoedas denominadas en dólares que ofrecen o anonimato, versatilidade e universalidade de Bitcoin —ao tempo que afirman garantir a convertibilidade total ao dólar cunha taxa de cambio de un a un. De feito, algunhas das maiores entidades bancarias e institucións financeiras do mundo están interesadas en emitir stablecoins, que son populares nos mercados emerxentes. O mes pasado, o CEO de Bank of America suxeriu que podería lanzar a súa propia, seguindo os exemplos de PayPal, Revolut, Stripe e moitos outros.
Pero como poden as stablecoins prometer manter o seu valor ancorado ao dólar, e é crible esta promesa? En teoría, esta promesa pode cumprirse se o emisor da stablecoin garda, nalgún almacén, un dólar por cada token emitido. Pero, por suposto, manter dólares que non xeran xuros nun almacén sería anatema para calquera financieiro con algo de respecto por si mesmo. Así que, mesmo se o emisor realmente posúe unha cantidade igual de dólares que os tokens emitidos, trocará inmediatamente eses dólares por algún activo seguro, con intereses, e denominado en dólares —como bonos do Tesouro dos EUA a 10 anos. Deste xeito, o emisor cumpre a súa palabra de garantir os tokens con dólares reais e, ao mesmo tempo, obtén rendementos. É un arranxo ao gusto de Donald Trump e, ao meu ver, no centro da idea da súa reserva cripto estratéxica.
O presidente deixará caer insinuacións sutís sobre o ben que lle parecería que os investidores estranxeiros comprasen estas stablecoins
Ao establecer unha reserva cripto composta por stablecoins respaldadas polo dólar, as autoridades dos EUA están enviando un sinal aos posuidores estranxeiros de dólares de que o goberno estadounidense avala a propiedade desas criptomoedas. Durante as vindeiras negociacións con varios gobernos, cos aranceis pendendo sobre as súas cabezas como a espada de Damocles, o presidente deixará caer insinuacións sutís sobre o ben que lle parecería que os investidores estranxeiros comprasen estas stablecoins cos seus propios dólares. Se o fan, aumentará a oferta de dólares, baixará o tipo de cambio do dólar, ningunha outra moeda fiduciaria emerxerá como alternativa ao status de moeda de reserva do dólar, e as stablecoins denominadas en dólares subirán de valor. Ao valer máis dun dólar, o emisor terá o incentivo de emitir máis tokens para restaurar a taxa de cambio dun por un co dólar. No proceso, mercará —cos ingresos dos novos tokens emitidos e vendidos— máis bonos do Tesouro dos EUA a longo prazo para respaldar a súa oferta ampliada. ¡Bingo! Cúmprese a estratexia dual de Trump: o dólar devalúase mentres aumenta a demanda de débeda pública estadounidense a longo prazo, o que baixa os rendementos dos bonos do Tesouro e os custos de financiamento da débeda do seu goberno.
Ao escoitar isto, deberían soar ensordecedores sinais de alarma nas nosas cabezas. Porque se esta estratexia funciona, e as stablecoins se converten nun piar da hexemonía estadounidense, Trump terá plantado unha bomba de reloxería nos alicerces do sistema monetario global. A historia monetaria está chea dos cadáveres de esquemas que garantían a convertibilidade dunha moeda novidosa cun valor refuxio consagrado. O propio patrón ouro foi un deses esquemas, e o sistema Bretton Woods do posguerra outro.
Ao escoitar isto, deberían soar ensordecedores sinais de alarma nas nosas cabezas.
Tomemos este último como exemplo, que coincidiu coa Idade de Ouro do capitalismo —os anos cincuenta e sesenta. A idea detrás de Bretton Woods era que as moedas de Occidente estarían ancoradas ao dólar mediante tipos de cambio fixos. Ademais, o propio dólar estaría ancorado ao ouro cunha taxa de conversión fixa de 35 dólares por onza do metal máxico. Mentres os EUA seguisen sendo unha economía con superávit, exportando a Europa e Xapón bens e servizos de maior valor en dólares cós das súas importacións, o sistema funcionaba ben. Os dólares excedentes de América enviábanse a Europa e Xapón (en forma de préstamos, axuda ou investimentos directos) e logo reciclábanse de volta aos EUA con cada avión de Boeing ou neveira de Westinghouse que os consumidores europeos e xaponeses mercaban.
Por desgraza, a finais dos anos sesenta, este sistema de reciclaxe rompeu irreversiblemente. Os EUA converteranse nunha economía con déficit, inundando Europa e Xapón (e máis tarde China tamén) con cada vez máis dólares para financiar as súas importacións netas. Mentres os non estadounidenses estivesen contentos gardando os seus dólares, non había problema. Pero, canto máis dólares tiñan, máis escépticos se mostraban sobre se o goberno dos EUA cumpriría a súa promesa de entregar unha onza de ouro a quen tivese 35 dólares. De feito, cando se produciron varias “corridas” contra o ouro de América, o presidente Nixon rachou o acordo de Bretton Woods, puxo fin á convertibilidade do dólar en ouro dos EUA, e mandou unha mensaxe aos europeos ao estilo Trump: “o dólar é a nosa moeda, pero é o voso problema”.
Canto máis avance este proceso, maior será a dependencia do goberno dos EUA —e do sistema monetario global— de entidades privadas cuxos incentivos favorecen condutas irresponsables.
Así que velaquí a idea: se o poderoso Imperio dos EUA, no cumio da súa hexemonía mundial, non puido cumprir o ancoradoiro do aclamado sistema financeiro do posguerra —é dicir, a taxa de conversión fixa—, que nos fai pensar que unha empresa privada, como Tether ou Binance, pode facelo de xeito sostible? Nada! De feito, a lóxica indica o contrario, debido á estrutura dos incentivos incorporados á reserva cripto estratéxica de Trump. Pensa niso: a medida que máis dólares entran en stablecoins, baixan os rendementos dos bonos do Tesouro dos EUA e os emisores destas criptomoedas teñen un incentivo crecente a investir en activos máis arriscados. Incluso poden arriscarse a emitir tokens adicionais sen respaldalos con activos seguros denominados en dólares. Canto máis avance este proceso, maior será a dependencia do goberno dos EUA —e do sistema monetario global— de entidades privadas cuxos incentivos favorecen condutas irresponsables. ¿Non che recorda isto a un caso clásico de risco moral? Se non, recoméndoche volver ver A Grande Aposta."
(
No hay comentarios:
Publicar un comentario