Mostrando entradas con la etiqueta c. Crisis alimentaria: precio de la leche. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta c. Crisis alimentaria: precio de la leche. Mostrar todas las entradas

21.9.22

O encarecemento do leite, aceite, ovos ou patacas pon a cesta da compra fóra do alcance de moitas familias... o prezo do leite aumentou un 19% no que levamos de ano, e un 13% só nos últimos catro meses... cando o o prezo pagado aos produtores pasou de 35,5 a 44,7 euros

 "A crise de prezos que está a vivir Europa comezou hai un ano polo encarecemento da electricidade e do resto de produtos enerxéticos (gas e combustibles), nunha situación agravada polos efectos da guerra en Ucraína. Porén, hai xa varios meses que estes incrementos se trasladaron a outros produtos básicos, comezando polos alimentos

A inflación descendeu un chisco no mes de agosto, debido en boa medida ao abaratamento da gasolina. Porén, os alimentos continuaron a encerecerse, nunha escalada que xa está a xerar grandes dificultades ás persoas e familias con menos recursos, unha situación ante a que distintas voces reclaman o establecemento de limitacións no prezo aos alimentos básicos ou unha proposta de "cesta sa e a prezo moderado".

Neste gráfico pode verse a evolución no último ano e medio dos principais capítulos de gasto, entre os que destaca o encarecemento da electricidade e a calefacción, cun prezo que supera nun 52% o de hai 12 meses. O encarecemento interanual chegou a situarse no 75% en marzo, aínda que as medidas adoptadas polo Goberno central e a UE na primavera conseguiron frear un pouco a escalada. Con todo, dende maio o índice interanual volveu medrar de forma importante.

O outro capítulo que se encareceu de forma máis destacada no último ano é o dos carburantes, especialmente ata o pasado mes de xuño, momento en que o seu prezo medraba un 45% en termos interanuais. Porén, dende entón o prezo das gasolinas reduciuse ata un nivel máis baixo que o que se rexistraba no inicio da guerra de Ucraína, o que unido ás axudas do Goberno central conseguiu conter a suba, que neste momento se sitúa no 27% con respecto ao mes de agosto de 2021.

Con todo, a gráfica tamén amosa que o resto de capítulos de gasto (moitas delas producións ou servizos que dependen do custo da electricidade ou da gasolina) vén incrementando de forma sostida os seus prezos nos últimos meses. Destacan os alimentos, un 13% máis caros que hai un ano. Pero tamén a roupa e o calzado se encareceron un 8%, o alugueiro de vivenda máis dun 6% e os mobles un 11%. 

Neste verán tamén asistimos a unha escalada dos prezos ligados ao turismo, cunha suba do custo dos 'paquetes turísticos' dun 21%, do aloxamento vacacional nun 12% e, relacionado co encarecemento dos alimentos, da restauración nun 9%.

Pero entre todas as subas de prezo a que máis está a preocupar nos últimos meses, debido ao seu carácter de produtos de primeira necesidade, é o dos alimentos. Dentro deles, aínda que case todos están a incrementar o seu custo, destaca o caso do ovos e do leite, case un 30% máis caros que hai un ano. Os ovos levan xa uns meses moderando as súas subas, pero o leite suma doce meses consecutivos de incrementos, nunha escalada que xa levou o prezo do litro da maior parte das marcas por riba do euro.

A guerra en Ucraína disparou na primavera o prezo do aceite de xirasol, e como efecto colateral, o de oliva, aínda que dende entón houbo mesmo unha baixada. Aínda así, o aceite é un 22% máis caro que hai un ano. Soben tamén os cereais (+20%), o pan (+14%), as legumes e hortalizas (+14%) e as carnes, especialmente as de vacún (+12%) e o polo (+12%).

Cómpre destacar a evolución nos últimos meses das patacas (+17%) e do azucre (+16%), cuxo prezo se disparou dende o mes de maio. Pola contra, a carne de porco, o peixe e a froita están entre os produtos que menos se encareceron dende agosto de 2021.

O gráfico anterior amosa a evolución dos prezos mes a mes. Vemos por exemplo como os ovos dispararon o seu custo en marzo, abril e maio, cun aumento do 22% en só tres meses, o mesmo que o aceite, que dende entón se abaratou. De igual xeito, o prezo das patacas medrou un 17% entre maio e xuño e o azucre aumentou un 11% en xullo e agosto. A carne acumula xa varios meses de incrementos sostidos, mentres que a froita, que subira moito no final da primavera, moderou o seu prezo no verán.

Mención á marxe merece o leite, cuxo prezo aumentou un 19% no que levamos de ano e un 13% só nos últimos catro meses. Cómpre salientar que, nesta ocasión, e por fortuna, o encarecemento para o consumidor final produciuse en paralelo cun incremento do prezo pagado aos produtores, que en xullo se situou nos 44,7 euros por cada 100 litros, segundo os datos medios dos prezos declarados polos compradores.

No que levamos de ano o prezo pagado aos produtores pasou de 35,5 a 44,7 euros, un aumento obrigado polo incremento dos custos de produción, comezando polo encarecemento de pensos e abonos, aos que se une o da electricidade. É o prezo máis elevado pagado aos produtores, cando menos, dende xaneiro de 2010."                   (Marcos Pérez Pena, Praza Pública, 14/09/22)

22.2.11

Si hay mil euros para prestar ¿Irán al pequeño campesino... o a los monopolios agroalimentarios?

"Tenía todo el proyecto de la nueva quesería a punto, tan sólo me faltaban comprar algunos utensilios pero ya no me alcanzaban mis ahorros agotados. Los últimos años habían sido pésimos para mi pequeña explotación de vacuno.

En nuestra zona dos grandes marcas controlan toda la compra de leche y marcan unos precios cada vez más bajos. La subida de precios de los cereales para el pienso, me remató. Cuanto más producía, más perdía.

Pensé que siendo un emprendimiento que generaría al menos un par de puestos de trabajo, la administración me apoyaría. En el Departamento de Agricultura al que solicité una ayuda de mil euros, me dijeron que «no, nos quedan fondos para esto.

Con los recortes, el presupuesto de subvenciones se ha volatilizado». El técnico irónico resolvió que «seguramente, esos fondos estarán reflotando algún banco».

Bien, pues si el dinero voló hacia algún banco, me dirigí a algunos de ellos. Quizás, esos mil euros recién llegados, estarían disponibles. Pero no, me dijeron en varias sucursales, «no tenemos liquidez, y no podemos arriesgarnos a proyectos como el suyo».

Volviendo a casa no podía dejar de preguntarme, entonces ¿qué hacen los bancos con todo lo que se les entrega para sanearles? ¿A qué lo dedican? Pensé en los salarios de los directivos, pero tenían que existir otros destinos. Así que al día siguiente visité otras sucursales bancarias con otra estrategia y les consulté sobre mil euros que tenía ahorrados. ¿Dónde los podía invertir?

Tuve varias propuestas. En la primera entidad me ofrecieron un fondo de inversión ligado a la agroindustria, de forma que invertiría en alguna de las mejores empresas agroalimentarias del sector que –seguro- cotizarán a la alza.

En la segunda me presentaron un fondo ligado a los cereales. «Es un buen momento, con las sequías y el aumento de la demanda, el precio del grano está subiendo como la espuma», comentó el empleado.

Entendí muchas cosas: mil euros de los fondos públicos que podrían reactivar economías locales, son mil euros para aumentar el poder de las agroindustrias que, colosos del monopolio, me estrangulan; o son fondos especulativos que me arruinan aumentado mis costes de producción." (Gustavo Duch: La historia de 1.000 euros. Attac Madrid, 22/02/2011)

1.6.09

Porqué la leche (surgida del polvo) es tan barata

"Y nosotros que pensábamos que el Señor Lence era el mejor ejemplo de los tres problemas que contribuyen a agravar una crisis de precios, que siendo general en Europa, aquí aún es más intensa porque:

a) Trae leche de fuera a bajo precio porque son excedentes de otros países.

b) Fue siempre uno de los principales boicoteadores ante la posibilidad de llegar a acuerdos y negociaciones de precios entre ganaderos e industriales. El año pasado dijo una cosa en la Mesa de precios y la incumplió al día siguiente en el campo.

c) Es un instrumento fundamental para que la distribución pueda potenciar sus marcas blancas en detrimento de las marcas de fabricante que no sólo "compran, envasan y venden". Se convierte en un colaborador necesario de empresas como Carrefour y Alcampo, que venden en España la leche de marca blanca hasta 25 pesetas por debajo del que se vende en Francia.

Estábamos equivocados. Somos unos incompetentes o incluso más, aprovechados, si le hacemos caso a otro maestro y político modelo, el Señor Barreiro Rivas, que últimamente también habla de leche.

La cuestión, en definitiva, es que al Señor Lence le sobra, una vez más, leche, y nosotros, en nuestra ignorancia, creemos que con estas "lecciones" lo que pretende es que la Xunta de Galicia, con dinero de todos los gallegos, le compre la leche a 0,36 euros para hacer polvo y enviarla como ayuda humanitaria (tal y como hizo en octubre y noviembre de 2008) y después continuar trayendo más leche de Francia, aprovechando, eso sí, los viajes con la nata, como hizo el mes siguiente, en diciembre de 2008." (ROBERTO GARCÍA: Las lecciones magistrales de Don Jesús. El País, ed. Galicia, Galicia, 31/05/2009, p. 5)