Non pode ser que na tormenta os bancos sexan o primeiro, antes que a fame dos nenos, a pensión dos vellos ou a saúde da xente

"(...) É necesario constitucionalizar o Estado de benestar, impedir que a globalización e a innovación tecnolóxica cuestionen o seu núcleo, introducir límites ben definidos á destrución de dereitos e aos procesos de privatización. Ten que haber recursos legais para que implementar certas políticas sexa castigado non só polas urnas.  (...)

A asunción por España da absoluta prioridade de pagar a débeda pública é un pequeno exemplo, se se quere menor. Peor foi o artigo 104 do Tratado de Maastricht, o que consagrou, lémbranos Juan Torres, a absurda prohibición de que os bancos centrais financiasen aos Gobernos. 

O artigo 135 da Constitución española inscribiuse por ovelleiros lexisladores no corazón moral de España por chantaxe de Merkel. Pero o caso é que ese artigo prohibe boa parte da historia europea do século XX, prohibe a Keynes e prohibe a moderada política propia da socialdemocracia. Lanza a mensaxe de que só é bo europeo o que comulga copiosamente as obleas do mercado.

Se isto é así, e témome que é así, daquela só queda ou a posibilidade da derrota, ceder ao Trinta Tiranos, ou facer un órdago á grande. Romper coa lóxica da actual deriva europea. Non pode ser que na tormenta os bancos sexan o primeiro, antes que a fame dos nenos, a pensión dos vellos ou a saúde da xente. 

Hai que lembrar que na orixe da crise estivo a desregulación financeira e que o poder do diñeiro é o que hai que atallar por pura cordura, porque o capitalismo sen límites conduce directamente ao precipicio. O capitalismo é máis xusto e funciona mellor cando ten contrapesos.

O que está en xogo con Syriza é a posta en cuestión do dobre estigma de Europa nestes momentos: a Santa Alianza entre o neoliberalismo e a hexemonía alemá. Non se trata de Grecia. Trátase de todos nós. Para esa xente de Bruxelas a absoluta prioridade grega ha de ser pagar a débeda: rescatar os bancos antes que pagar medicamentos, pensións ou salarios. 

Syriza é o retorno da socialdemocracia na súa versión máis clásica. Pero iso é o inadmisible aos ollos do neoconservadurismo europeo. "Democracia dentro dos límites do mercado": esa frase parece unha chanza grotesca ao estilo do soldado Schwejk, pero é en realidade unha expresión de Merkel.  (...)

Botar lixo sobre Grecia, non sobre a súa oligarquía impune, senón sobre todas as súas xentes só serve para ocultar que o que a UE está a facer é aproveitar o shock para cambiar o modelo social á medida de grandes bancos e empresas. Con todo, como dun modo tan fermoso díxoo Alexis Tsipras, "prevaleceremos porque Grecia é o país de Sófocles, quen con 'Antígona' demostrounos que hai momentos onde a lei máis grande é a xustiza".

Se Alemaña quere impor unha 'pax cartaxinesa' a Grecia é porque o pensamento de dereita non tolera a menor obxección. Non é que non poida discutirse a maior, é que tampouco poden discutirse os detalles. Schäuble quixo humillar a Varoufakis á vista de todos. Quería facer constar quen manda, quen ten o poder e a autoridade, que debe ser incontestada, como ha de selo a austeridade.  (...)

O que Alemaña e os seus corifeos buscan con Grecia é que suceda a traxedia, que o horror se volva irredimible. Pode ser que a vida sexa escura e terrible, como se aprende cando se le aos clásicos helenos, pero sería ridículo que o destino tomase a forma de Schäuble ou Draghi, ou de dúas petimetres como Dijsselbloem e Weidmann cuxo principal mérito, por certo, é a súa folla de servizos aos respectivos partidos.

A fantasía recorrente de Alemaña é dispor dun Imperio. Se polos seus líderes fose, a Europa de hoxe dividiríase entre a nova Roma, pulcra e hacendosa, e esas hordas de vagos e corruptos que se dispersan e divagan polo sur, pouco atentos ás mots d'ordre que lles chegan de Capitanía. É pouco probable que o porvir sexa piadoso con este novo avatar desa antiga pulsión. Pero, en todo caso, vénseme á memoria o título dun delicioso libro: Catálogo de necedades que os europeos se aplican mutuamente.

É certo que, co ladrillo, unha parte de España volveuse parva e outra estivo a punto, pero os banqueiros alemáns sabían tan ben como os españois que aquela burbulla tiña que explotar. E ignorárona, recollendo beneficios. Tamén é a súa responsabilidade. É sabido que Draghi axudou, desde Goldman Sachs, a falsear as contas de Grecia. En fin. Todo isto é dun cinismo fenomenal, fabuloso, abafador."              (Antón Baamonde, Praza Publica, 04/06/2015)